miś na szydełku

SZARY MIŚ W SPODENKACH


Witajcie : ) Nie nadążam zupełnie z pokazywaniem tego, co szydełkuję, a prawie codziennie z „taśmy produkcyjnej” Czarodziejskiej Chatki schodzi coś nowego – czasem, kiedy praca wre, aż braknie odpowiednich włóczek (w pożądanych kolorach). Oczywiście mogłabym pokazywać tylko te najświeższe maskotki, ale Rękomisie nie wybaczyłyby mi tego, bo wszystkie chciałyby dotrzeć do blogowych zakamarków i zasłużyć na Wasze uznanie. Nie zrobię, więc selekcji i pokażę Wam dziś szarego misia w czerwonych spodenkach. I tak czekał wystarczająco długo, by móc tu trafić.

Klasycznie gładki – wykonany z włóczki Yarn Art Jeans. Kolorystyka wybrana została przez osobę zamawiającą, jak na mój gust bardzo trafnie.

pluszowy miś handmade

MIŚ Z HIMALAYA DOLPHIN BABY


Też macie wrażenie, że tak niedawno było Boże Narodzenie, że początek Nowego Roku? Tak ten czas szybko biegnie, że ani się obejrzymy a nastanie wiosna. Mi to osobiście w ogóle nie przeszkadza, bo wiosnę uwielbiam i czekam na nią z utęsknieniem. Jednak sporym plusem zimy i tych ciemnych wieczorów jest to, że dzierga mi się wtedy niezwykle sprawnie. Jak tylko znajduję wolny czas, to włączam sobie jakiś łatwy, lekki i przyjemny serial, biorę w rękę szydełko i działam na drugim etacie w Czarodziejskiej Chatce.

Już nawet nie liczę, ile maskotek wyszło do tej pory spod mojego szydełka. Za to z tęsknotą zerkam na szydełka tunezyjskie, które sprawił mi Święty Mikołaj. Pierwsze próby ściegów tunezyjskich już poczyniłam, ale marzy mi się jakaś większa forma. Z szuflady pracowni dobiegają mnie też pojękiwania grubaśnej miętowej włóczki, której marzy się, by stać się otulaczem na szyję. No tak, tak – na wszystko przyjdzie pora? 🙂

Ostatni tydzień minął mi na walce z paskudnym wirusem grypy i gorączką (na szczęście mogłam sobie pozwolić na pracę z domu, więc wirus w końcu odpuścił). Oczywiście choróbsko zaczęło od Zuzi, potem dopadło mnie, a na koniec jeszcze męża – było więc dość wesoło. Komu akurat spadła temperatura karmił i poił resztę 🙂 Mam nadzieję, że limit zachorowań już wyczerpaliśmy.

RĘKOMISIE W NAMIOCIE…BEZCIENIOWYM


Ile macie w domu rzeczy, które kupiliście już jakiś czas temu, bo baaaardzo ich potrzebowaliście, po czym wrzuciliście w kąt i zapomnieliście, że w ogóle je macie – ewentualnie każde zerknięcie na daną rzecz sprawiało, że mieliście ambitne plany, by w końcu z niej skorzystać – ach te wyrzuty sumienia. Dostałam jakiś czas temu świetny prezent –  z listy wymarzonych i wyczekanych – NAMIOT BEZCIENIOWY. Marzenie jego posiadania pojawiło się wraz z ogromną potrzebą, by robić piękne zdjęcia rękomisiom. Chciałam, by było bardziej profesjonalnie, a jednocześnie, żeby zdjęcia, jak najlepiej oddawały urok szydełkowanych przeze mnie maskotek. To naprawdę nie jest takie proste.

A MIAŁO BYĆ TAK PIĘKNIE

Leżał, więc sobie złożony ten mój wymarzony namiot na półce, a leżąc kusił potwornie myślą, że dzięki niemu już nic nie będzie takie samo, że jak zdjęcia, to już tylko z wiernie oddanymi kolorami, z pięknym balansem bieli, ostrością i nienagannym oświetleniem. Skusił ostatecznie w weekend. Jeśli nie teraz – pomyślałam – to już nigdy. Rozłożyłam go, jak rozkłada się namioty turystyczne (nie mając świadomości, że złożenie już nie pójdzie mi tak łatwo). Ustawiłam dwie lampy, które dołączone były do zestawu, a potem zaprosiłam misię do namiotu – oczywiście opierała się z lekka, więc musiałam przedstawić wizję miłego biwakowania i nowego doświadczenia ; )

Wspomnieć jeszcze muszę, że aparat Olympus, który wykorzystałam, ma już ponad 8 lat i już dawno powinien odejść do lamusa, ale jako, że do tej pory spisywał się dzielnie (bezawaryjnie i niezawodnie), to postanowiłam wycisnąć z niego, ile się da. Zrobiłam kilka ujęć misi (a ta pozowała, jak profesjonalna foto modelka) przy różnych ustawieniach aparatukombinowałam z balansem bieli, z ISO i parametrami przysłony. Jestem nieco zawiedziona. Kiedy przegrałam zdjęcia do komputera okazało się, że biel bielą nie jest – raczej szarością, albo bielą zabarwioną na kolory różne, a odcienie misi i jej sukienki raczej z prawdą mocno się mijają. No jak ten aparat to zobaczył? Nawet obróbka graficzna zdjęć nie przyniosła oczekiwanego rezultatu.

ZOSTANĘ PRZY SMARTPHON’IE

Oczywiście jeden wniosek z tej całej czasochłonnej zabawy z namiotem wysnułam – zostanę na razie przy smarthopnie, bo póki co, to on dużo lepiej radzi sobie w sytuacji braku naturalnego światła. Mam jednak pewien niedosyt, bo przecież widzę, jak cudne zdjęcia mogą wychodzić przy użyciu namiotów, więc jednak JAKOŚ można. Wiem, że można zmienić tło w programie graficznym (najlepiej, jak zdjęcie zapisane jest jako RAW), ale naprawdę nie uśmiecha mi się wykonywać takich zabiegów przy każdej fotografii – stawiam na naturalne efekty w dawce kontrolowanej.

Jeśli macie jakieś doświadczenia w tym temacie, to bardzo proszę poradźcie, co zrobić, by biel bielą była : )